Vancouver 2010
Terugblik op 16 dagen Olympische topsport
gepost door Kalle Siebring @ 6:15pm, Donderdag 4 Maart 2010.
Het IOC schetst graag een beeld van de Olympische Spelen als middel om de wereld een beetje beter te maken. Dit alles via de kernwaarden: Excellence, Friendship, Respect. Voordat ik naar de Spelen kwam was ik hier wat sceptisch over. "De Olympische Spelen zijn toch niets meer dan een groot sportevenement?" Totdat ik in Vancouver heb mogen ervaren wat de Spelen met een land en een bevolking kan doen. In een vrijwel onmogelijke poging om twee weken 'Vancouver' samen te vatten, kom ik daarom op ‘de kracht van sport’.
De kracht van sport om een volk én het journaille in beweging te brengen.
Tot aan enkele dagen in het toernooi was de kritiek op de organisatie van de Olympische Spelen niet mals. Het geld dat in het evenement wordt gepompt zou beter aan daklozenopvang en andere sociale projecten besteed kunnen worden; De Spelen zouden te veel gericht zijn op Vancouver en geen voordelen opleveren voor de rest van het land; En inwoners van Vancouver zouden tot aan volgende generaties de prijs van de Spelen betalen - letterlijk. Tot overmaat van ramp deden zich ook tijdens de Spelen grote (dood van de rodelaar) en minder grote problemen voor (weersomstandigheden, haperende dweilmachines).
Dit alles veranderde toen de Spelen goed en wel op gang waren gekomen en de medailles werden uitgedeeld. Specifieker: toen Canadese atleten goud begonnen te halen. Dat was het moment waarop de straten zich écht begonnen te vullen, waarop de Olympische koorts naar recordhoogte steeg en waarop gesproken werd over een voor Canada ongekende nationale trots. Of zoals John Furlong, CEO van het organisatiecomité VANOC, afgelopen weekend zei tegen de burgemeester van Vancouver: “You can have your city back but I don’t know what you are going to do with it because it’s changed.”
Ik ben ervan overtuigd dat dit enthousiasme oversloeg op de journalisten. Zonder uitzondering waren alle journalisten die ik in Vancouver sprak (de Britten heb ik niet gesproken) goedgehumeurd en positief over de stemming en organisatie. Hoewel het weer nog steeds niet meezat en er genoeg andere dingen tegenzaten, werd de toon van de artikelen beduidend positiever. De Canadese media namen het zelfs ronduit op voor het organisatiecomité. “Nee Britten, het zijn écht niet de slechtste Spelen ooit. Kijk maar naar hoe de straten zich vullen.”
De kracht van sport om een land te verbeteren.
Bij legacy (erfenis) van de Spelen wordt snel gedacht aan fysieke ‘dingen’ zoals (lege) stadions, metrolijnen en het Olympisch dorp. Maar de moderne Olympische legacy gaat veel verder. Het IOC verwacht dat de Spelen anno 2010 meer voordelen voor bewoners moeten opleveren, ook voor hen die niet in sport geïnteresseerd zijn. En dat klopt.
In Vancouver hebben we kunnen spreken Bruce Dewar, CEO van 2010 Legacies Now. Met zijn organisatie is hij al sinds 1998 bezig om de legacy van de Spelen te bouwen. Inderdaad, twaalf jaar voor Vancouver 2010 en vijf jaar voor de beslissing van het IOC om de organisatie aan Vancouver toe te kennen.
Zijn verhaal bevestigt dat de Spelen in de 21ste eeuw veel verder gaat dan sport, stadions en zelfs ‘groen’. De Spelen gaan over sustainability in de breedste zin van het woord: van zo milieuvriendelijk mogelijk tot projecten die daadwerkelijk voordeel opleveren voor de lokale bevolking. 2010 Legacies Now werkt met 4500 organisaties uit allerlei communities samen om probleempunten als analfabetisme en overgewicht aan te pakken. En met succes: alleen al in de provincie British Columbia zijn dankzij dergelijke programma’s 210.000 mensen extra gaan sporten. En dat is nog maar één van de successen.
De kracht van sport om de commercie te verslaan.
In de loop der jaren zijn de Olympische Spelen steeds meer een feest van de commercie geworden. Werden er ooit nog atleten geweerd omdat zij geld kregen voor hun sport, anno 2010 draait alles om het grote geld. Mensen staan uren in de rij voor een trui van een bepaald merk, gratis colaflesje of om een sponsorhuis binnen te ‘mogen’.
Maar de verhalen die bijblijven zijn sportgerelateerd. De wissels en het goud van de Nederlandse schaatsers en schaatsters; de dood van de Georgische rodelaar; de Sloveense langlaufster die ondanks haar gebroken ribben doorzet en brons wint; de Canadese kunstrijdster die in één week haar moeder verliest, brons behaalt en nationale held wordt.
Ik heb me verbaasd over hoe lastig het voor bedrijven is om hier tussen te komen. Het is voor bedrijven, hoe groot en gerenommeerd ze ook zijn, bijna onmogelijk om alleen al een klein deel van de 10.000 aanwezige journalisten te interesseren voor hun verhaal. Persconferentie tijdens de Spelen? Forget it, . Persbericht met een commerciële insteek? Laat maar zitten, wordt toch niet opgepikt. Sportprestaties, daar gaat het (gelukkig) om.
Tot slot, aftellen naar London 2012.
Terugkijken betekent ook vooruitblikken. Over ruim twee jaar is Londen aan de beurt om de Olympische Spelen te organiseren. De Zomerspelen, een slag groter dan de winterse versie. Hoe lastig het is om tijdens de spelen aandacht voor je product, dienst of bedrijf te krijgen, er ligt een kans om dit voorafgaand aan de Spelen te doen. De maanden tot aan het daadwerkelijke evenement is het moment waarin je je Olympische boodschap voor het voetlicht kunt krijgen. Hoe ver weg het ook lijkt, nu is de tijd om na te denken over London 2012. Regeren is immers vooruitzien.
Commentaar
Verzend je commentaar